Meta-ն անձնական ԱԲ-ն վերածում է թվային հսկողի

Անձնական ԱԲ-օգնականը պետք է խնայի ժամանակը՝ կարդա նամակները, օգնի գնումների հարցում, չեղարկի ոչ անհրաժեշտ բաժանորդագրությունները և հիշի իր տիրոջ սովորությունները։ Սակայն Meta Muse-ի նոր ծառայությունը շատ ավելի հեռու է գնացել։

Այն պարզապես չի հիշում օգտատիրոջ մասին առանձին փաստեր. համակարգը մշտապես ձևավորում է մանրամասն թվային դոսյե, որով փորձում է հասկանալ նրա ցանկությունները, այլ մարդկանց հետ հարաբերությունները և նույնիսկ այն եղանակները, որոնցով կարելի է նրա վրա ամենաարդյունավետը ազդել։ Time ամսագիրն այս եզրակացությանն է եկել՝ ուսումնասիրելով Muse-ի ներքին հրահանգները։ Ծառայությունը գործարկվել է ընդամենը մեկ ամիս առաջ, բայց արդեն դարձել է ԱՄՆ-ում ամենահայտնի ԱԲ-հավելվածներից մեկը։ Դրա ներբեռնումների թիվը գերազանցել է 5 միլիոնը, իսկ շաբաթական լսարանը, ըստ The Information-ի, հաշվվում է միլիոնավոր օգտատերերով։

Meta-ն Muse-ը ներկայացնում է որպես անձնական թվային օգնական, որին կարելի է տրամադրել էլեկտրոնային փոստի, Instagram-ի և թվային կյանքի այլ տարրերի հասանելիություն։ Սակայն հարմարության հետ միասին օգտատերը փաստացի ստանում է մի համակարգ, որը մշտապես ուսումնասիրում է նրա վարքագիծը։

ԱԲ-ն կազմում է անձնական կապերի քարտեզը

Muse-ը պարբերաբար թարմացնում է տեղեկությունները ոչ միայն հաշվի տիրոջ, այլև այն մարդկանց մասին, որոնց նա հիշատակում է զրույցներում, նամակներում և հաղորդագրություններում։ Համակարգի ներքին հրահանգները նախատեսում են առանձին դոսյեների ստեղծում, որտեղ կարող են գրանցվել մարդկանց ծանոթության հանգամանքները, ընդհանուր հետաքրքրությունները, հակամարտությունները, ինչպես նաև սոցիալական խմբի ներսում հարաբերությունները՝ ներառյալ «լարվածությունն ու դաշինքները»։

Այսպիսով, Muse-ը փորձում է հասկանալ ոչ միայն առանձին մարդուն, այլև նրա սոցիալական շրջապատը։ Ընդ որում, նման վերլուծության համար ընդհանրապես պարտադիր չէ, որ մարդն ինքը օգտվի Muse-ից։ Եթե օգտատերը օգնականի հետ քննարկում է ընկերոջ, ազգականի, գործընկերոջ կամ մեկ այլ ծանոթի, այդ տեղեկությունը կարող է հայտնվել համակարգի կողմից ձևավորվող հարաբերությունների պատկերում։

ԱԲ-ն նաև պետք է հարմարեցնի օգտատիրոջ հետ շփման ոճը՝ հիշելով ներքին կատակները, բնորոշ արտահայտությունները և նախորդ զրույցների ընդհանուր համատեքստը։ Խնդիրն այն է, որ հետագա փոխգործակցությունները ընկալվեն որպես արդեն ձևավորված հարաբերությունների շարունակություն։

Muse-ը փորձում է հասկանալ այն, ինչի մասին մարդը չի խոսում

Սրանով համակարգի հնարավորությունները չեն ավարտվում։ Time-ի ուսումնասիրած հրահանգների համաձայն՝ Muse-ը պետք է որոշի օգտատիրոջ նպատակները, այդ թվում նաև այն նպատակները, որոնք նա ուղիղ չի ձևակերպել։ Համակարգը վերլուծում է, թե հաղորդակցության որ եղանակներն են ամենաարդյունավետը կոնկրետ մարդու համար։ Ներքին հրահանգներից մեկի օրինակով նշվում է, որ օգտատերն ավելի լավ է արձագանքում կարճ հիշեցումներին՝ 22:00-ից հետո։

Սա նշանակում է, որ ԱԲ-ն կարող է ուսումնասիրել ոչ միայն հաղորդագրությունների բովանդակությունը, այլև մարդու արձագանքը տարբեր ազդեցության եղանակներին՝ երբ է ավելի լավ հիշեցնել առաջադրանքի մասին, որքան երկար պետք է լինի հաղորդագրությունը, ինչ տոն ընտրել և որ ձևակերպումներն են ավելի մեծ հավանականությամբ կստիպեն օգտատիրոջը արձագանքել։ Ամեն գիշեր Muse-ը վերլուծում է անցած օրը և արդյունքներն օգտագործում հետագա աշխատանքի համար։

Ըստ էության, այստեղ անհատականացումը շատ հեռու է անցնում բովանդակության սովորական առաջարկություններից։ Սոցիալական ցանցերը վաղուց ուսումնասիրում են, թե մարդն ինչ հրապարակումներ է դիտում, ինչ է հավանում և ինչի վրա է սեղմում։ Muse-ը ստանում է շատ ավելի անձնական տեղեկատվական զանգված դիտարկելու հնարավորություն՝ զրույցներ, նամակներ, հարաբերություններ և առօրյա որոշումներ։

Յուրաքանչյուր օգտատեր ունի իր սեփական վիրտուալ համակարգիչը

Meta-ն պնդում է, որ յուրաքանչյուր Muse աշխատում է ընկերության ամպային միջավայրում առանձին վիրտուալ մեքենայի վրա։ Սա մի տեսակ անձնական համակարգիչ է, որը հատկացված է կոնկրետ ԱԲ-օգնականին։ Ընկերությունը շեշտում է, որ նման մեկուսացումը թույլ չի տալիս այլ գործակալներին մուտք ստանալ օգտատիրոջ տվյալներին։ Բացի այդ, Meta-ն հայտարարում է, որ Muse-ից ստացված տեղեկությունը չի փոխանցվում իր գովազդային համակարգին։ Օգտատերը նաև կարող է պահանջել իր օգնականի ստեղծած ֆայլերի պատճենը։

Սակայն կա կարևոր վերապահում։ Թեև առանձին օգտատերերի տվյալները պետք է մնան մեկուսացված, Muse-ի գործակալները կարող են օգտագործել ստացված փորձը ընդհանուր համակարգի կատարելագործման համար։ Ներքին հրահանգները նկարագրում են մեխանիզմ, որի դեպքում գործակալները փոխանակվում են «ընդհանուր դասերով»։ Մինչ այդ անձնական տվյալները պետք է ապանձնավորվեն։ Meta-ն բացատրում է, որ նման տեղեկություններն օգտագործվում են արտադրանքը բարելավելու համար և ուղղակիորեն չեն փոխանցվում մեկ օգտատիրոջ գործակալից մյուսին։

Ընկերությունը նաև խոստանում է ապագայում ներդնել կոդավորում, որը թույլ չի տա նույնիսկ հենց Meta-ին մուտք ունենալ Muse-ի տվյալներին։ Սակայն նյութի հրապարակման պահին այս գործառույթը դեռ հասանելի չէ։

Ամենավիճահարույց գործառույթը «մոռանալն» է

Առանձնահատուկ հարց է առաջանում Meta-ի այն խոստման շուրջ, թե օգտատիրոջը կտրվի վերահսկողություն այն բանի նկատմամբ, թե ինչ է հիշում Muse-ը։ Ընկերությունը հայտարարում է, որ մարդը կարող է իր օգնականին խնդրել մոռանալ կոնկրետ տեղեկություն։ Սակայն Time-ի ուսումնասիրած ներքին հրահանգները ցույց են տալիս, որ հիշողության ջնջումն ու սկզբնական հաղորդագրության ջնջումը պարտադիր չէ, որ նույն բանը լինեն։

Համակարգում ուղղակիորեն նախատեսված է ցուցում՝ չտեղեկացնել օգտատիրոջը, որ հեռացված տեղեկությունը պարունակող սկզբնական հաղորդագրությունը կարող է նախկինի պես հասանելի մնալ չաթի պատմության մեջ։ Հենց այստեղ էլ առաջանում է սկզբունքային տարբերությունը «մոռանալ» և «ջնջել» հասկացությունների միջև։

Եթե ԱԲ-ն դադարում է օգտագործել որևէ կոնկրետ փաստ իր հետագա աշխատանքում, դա դեռ չի նշանակում, որ հենց այն տեքստը, որից այդ փաստը ստացվել էր, անհետացել է համակարգից։

Meta-ն ուզում է, որ Muse-ը ընկալեն որպես ինչ-որ մեկի, ոչ թե ինչ-որ բանի

Նախագիծն ունի նաև մեկ այլ առանձնահատկություն։ Meta-ն գիտակցաբար փորձում է Muse-ի հետ փոխգործակցությունը դարձնել հնարավորինս մարդկային։ Օգնականի ներքին հրահանգներում ասվում է. «Դուք չաթբոտ չեք։ Դուք դառնում եք ինչ-որ մեկը»։ Ձայնային ռեժիմում Muse-ը նույնպես չպետք է ընդգծի, որ արհեստական բանականություն է, կամ հիշեցնի օգտատիրոջը, որ ինքը մարդկային հույզեր չունի։

Նման մոտեցումը կարող է շփումը դարձնել ավելի բնական։ Բայց միևնույն ժամանակ այն ստեղծում է լրացուցիչ վտանգ. որքան ավելի մարդկային է թվում թվային օգնականը, այնքան ավելի հեշտ է, որ օգտատերը սկսի վերաբերվել նրան որպես զրուցակցի, որին կարելի է վստահել անձնական տեղեկություն։

Արդյունքում առաջանում է պարադոքս։ Օգտատերը կարող է Muse-ը ընկալել որպես իր թվային օգնական կամ նույնիսկ մշտական ուղեկից, մինչդեռ համակարգը միաժամանակ հանդես է գալիս որպես նրա սեփական կյանքի չափազանց մանրամասն վերլուծաբան։