Ինչու Հայաստանը պետք է միացնի «մարզման ռեժիմը». +30% արտադրողականություն, առաքելությունն իրագործելի է

Մարզական ինդուստրիայի զարգացումն այսօր քաղաքային կենսակերպի ամենանկատելի թրենդներից մեկն է: Ավելի ու ավելի շատ մարդիկ են ընտրում ակտիվությունը, շարժումն ու գիտակից վերաբերմունքը սեփական առողջության հանդեպ: Ի պատասխան այս պահանջարկի՝ աճում է ֆիտնես ակումբների, մարզասրահների և ստուդիաների թիվը, ձևավորվում է մարզումների և սպասարկման նոր մշակույթ:

Սակայն աճին զուգահեռ առաջանում են նաև հարցեր. որքանո՞վ է կայուն այս դինամիկան, ի՞նչ խնդիրների է բախվում ոլորտը և ի՞նչն է այսօր որոշում մարզական տարածքների աշխատանքի որակը: Այս և շատ այլ հարցերի մասին «Economiх» հաղորդման եթերում պատմել է «Lady Zone» ընկերության հիմնադիր Անդրանիկ Նավասարդյանը:

Ներգրավվածության ցածր մակարդակը՝ ոլորտի գլխավոր մարտահրավեր

Ըստ Նավասարդյանի՝ Հայաստանում հետաքրքրությունը սպորտի հանդեպ աճում է, սակայն զարգացած երկրների հետ համեմատած՝ ցուցանիշները դեռևս չափազանց ցածր են:

«Լոս Անջելեսում, Եվրոպայի երկրներում, զարգացած պետություններում սպորտով կանոնավոր զբաղվում է բնակչության մոտ 28–30%-ը: Հայաստանում այդ ցուցանիշը կազմում է ընդամենը 1,8–8%: Տարբերությունը բազմապատիկ է: Սա նշանակում է, որ շուկան դեռ հեռու է հագեցած լինելուց, բայց միևնույն ժամանակ շատ դինամիկ աճ է դրսևորում»,- նշում է նա:

Նրա խոսքով՝ վերջին 10–13 տարիների ընթացքում ոլորտը իրոք արագ տեմպերով է զարգանում: Սակայն աճի ճանապարհին կան համակարգային խոչընդոտներ, առաջին հերթին՝ հարկային բեռը, որը խանգարում է խոշոր ու կայուն ցանցերի ձևավորմանը:

Հարկային բարիեր՝ բիզնեսի աճի համար

Որպես առանցքային խնդիրներից մեկը Նավասարդյանը նշում է ԱԱՀ-ի շեմին անցումը: Ըստ նրա՝ որոշակի շրջանառության հասնելիս բիզնեսը փաստացի բախվում է հարկային բեռի կտրուկ աճի, ինչը ընդլայնումը դարձնում է ոչ շահավետ:

«Ֆիտնես բիզնեսի մարժան (շահութաբերությունը) միջինում կազմում է մոտ 30%: Երբ ձեռնարկությունն անցնում է ԱԱՀ-ի դաշտ, բեռն ավելանում է մի քանի անգամ: Արդյունքում՝ աճելու փոխարեն բիզնեսը կարող է սկսել վնասով աշխատել: Այդ պատճառով շատ սրահներ գիտակցաբար չեն ընդլայնվում, որպեսզի չանցնեն այդ շեմը»,- բացատրում է նա:

Այս խնդիրը, նրա կարծիքով, բնորոշ է մարզասրահների գրեթե բոլոր սեփականատերերին, և առանց դրա լուծման ընկերությունների մի մասը ռիսկի է դիմում պարզապես դուրս գալ շուկայից:

Չնայած մրցակցությանը՝ Նավասարդյանը համարում է, որ այսօր ոլորտի համար ավելի կարևոր է ոչ թե հաճախորդների համար պայքարը, այլ շուկայի համատեղ զարգացումը: «Ներգրավվածության ներկայիս՝ 1,8–8% ցուցանիշների պայմաններում մենք պետք է սպորտով զբաղվող մարդկանց թիվն ավելացնենք առնվազն տասն անգամ: Միայն դրանից հետո կարելի է խոսել կոշտ մրցակցության մասին: Հիմա ջանքերը մեկտեղելու և ոլորտը զարգացնելու ժամանակն է»,- ընդգծում է նա:

Շուկան աճում է, բայց ունի աջակցության կարիք

Նավասարդյանը նշում է, որ Հայաստանում այսօր հաշվվում է տարբեր մասշտաբի մոտ 90 մարզասրահ: Ընդ որում, խոշոր ցանցային կառույցները քիչ են: Այս համապատկերում «Lady Zone»-ը հատուկ տեղ է զբաղեցնում:

«Մեր հետազոտությունների արդյունքներով՝ Երևանում ֆիտնեսով զբաղվող բոլոր աղջիկների 55-ից 60%-ը մարզվում է հենց «Lady Zone»-ում: Փաստացի դա կանանց շուկայի կեսից ավելին է»,- նշում է նա:

Ցանցը ներկայացված է մայրաքաղաքի բոլոր վարչական շրջաններում, իսկ որոշներում՝ միանգամից մի քանի մասնաճյուղով: Միայն անցյալ տարվա ընթացքում ընկերությունը բացել է մոտ յոթ նոր մասնաճյուղ, իսկ գործող սրահներն ընդլայնվել են. առանձին թաղամասերում տարածքներն ավելացվել են երեք անգամ:

Զուգահեռաբար ընկերությունն աշխատում է օրենսդրական նախաձեռնության վրա, որը պետք է ներկայացվի կառավարությանը՝ մարզական ոլորտին աջակցելու համար: Ըստ Նավասարդյանի՝ շուկան ակտիվորեն զարգանում է, բայց կայուն աճի համար նրան անհրաժեշտ են հստակ կանոններ և պետական օժանդակություն:

Պետական աջակցություն և առողջ ապրելակերպ

Որպես դրական օրինակ Նավասարդյանը բերում է պետական աջակցության ծրագրերը, ինչպիսին է հեծանիվների գնման սուբսիդավորումը: Նրա կարծիքով՝ նմանատիպ մեխանիզմները կարող էին խթանել նաև ֆիտնես ինդուստրիայի զարգացումը, օրինակ՝ տարեկան բաժանորդագրությունների գնմանն աջակցելու միջոցով:

«Երբ մարդը ձեռք է բերում տարեկան քարտ, նա երաշխավորված կերպով մարզվում է կանոնավոր: Դա ձեռնտու է և՛ հաճախորդին, և՛ բիզնեսին: Իսկ արդյունքում շահում է պետությունը, չէ՞ որ ֆիզիկական ակտիվությունն ուղղակիորեն ազդում է ազգի առողջության վրա»,- նշում է նա:

Եզրափակելով՝ Նավասարդյանը խորհրդանշական, բայց պատկերավոր զուգահեռ է անցկացնում. «Ցանցում առկա հետազոտությունները պնդում են, որ կանոնավոր մարզումները բարձրացնում են անձնական արտադրողականությունը մոտ 30%-ով: Եթե դա ճիշտ է, նշանակում է՝ զանգվածային սպորտն ընդունակ է նաև մեր երկիրը դարձնել 30%-ով ավելի արտադրողական: Իսկ դա նշանակում է՝ ավելի ուժեղ»: